خودم بر خودم

و من ناباورانه ان زمان البته که الان در خود نیز ناباوری از حماقتهایم یافته ام...

ناباوری چون نگاه کودکی تازه رس است که انگشت اشاره اش را بر دهان مغز می نهدو از حماقت ها

انگشت همانجا مانده و پایین نیاید